اَلدَّرسُ الْخامس : اَلظَّبْـىُ و القمرُ ((آهو و ماه))

أنا صَیّادٌ . أسافِرُ إلـی الْمناطِقِ الْمختلفةِ لِصَیْدِ الْحَیَواناتِ النّادرةِ . إحْدَی هذه الرِّحْلاتِ أمْضَیْتُ أسبوعاً كاملاً فـﻰ إحْدَی الْجُزُرِ الاِسْتوائیّةِ . فَتَّشْتُ عن آثارِ ظَبْـﻰٍ ذى قرونٍ جَمیلةٍ یَسْكُنُ فـﻰهذه الْمِنطَقةِ.

من یك شكارچـﯽ هستم . براﻯ شكار حیوانات كم یاب به مناطق مختلف سفر مـﯽ كنم . در یكـﯽ از این سفرها یك هفته ﻯ كامل را دریكـﯽ از جزایر استوایـﯽ گذراندم و به دنبال نشانه هاﻯ آهویـﯽ با شاخهاﻯ زیبا گشتم كه در این منطقه سكونت دارد ( زندگـﯽ مـﯽ كند )

ساعَدَنـى فـﻰ هذا الصَّیْدِ أحَدُ ساكنـى الْجزیرةِ و هو خَبیـرٌ بِمَسالكِ غاباتِها . یكـﯽ از ساكنین جزیره كه راه جنگلهایش را به خوبـﯽ مـﯽ شناخت ، مرا در این شكار كمك كرد .

لَمّا غَرُبَت الشَّمسُ جَلَسْنا تَحتَ شجرةٍ مُشْرِفَةٍ علـی تَلٍّ رَمْلىٍّ. ظَهَرتْ أشِعَّةُ الْقَمرِ الْفِضّیَّةُ وأصْبَحَ الْمنظَرُ جَمیلاً رائعاً یَخْلِبُ الْقلوبَ . هنگام غروب خورشید ، زیر یك درخت مشرف بر تپه اﻯ شنـﯽ نشستیم . پرتوهاﻯ نقره اﻯ ماه نمایان شد و آن منظره ، زیبا ودل پسند گشته و قلب ها را شیفته ﻯ خود نمود .

حینَئِذٍ رَأیتُ ظَبْیاً یَمْشـﻰ بِهُدُوءٍ علـی الرَّمْلِ حتّی بَلَغ قِمَّةَ أحَدِ التِّلالِ فَجَلَسَ . در این هنگام آهویـﯽ را دیدم كه به آرامـﯽ رو ﻯ شن راه مـﯽ رفت تا اینكه به بالاﻯ یكـﯽ ازتپه ها رسید و نشست .

اُنْظُرْ ....اُنْظُرْ ....هذا هو الظَّبْىُ الَّذى فَتَّشْتُ عنه طولَ النَّهارِ . اُنظُرْ إلـی قُرونِهِ الْجمیلةِ الثَّمینَةِ الَّتـى ظَهَرَتْ كالْفِضَّةِ الْبَرّاقَةِ فـﻰ ضَوْءِ الْقَمرِ...... نگاه كن ... نگاه كن ... این همان آهو یـﯽ است كه تمام روز در جستجویش بودم . به شاخ ها ی زیبا و گرانبهایش نگاه كن كه مانند  نقره اﻯ براق در نور ماه نمایان شده است .

ما فَطِنَ الظَّبْىُ لِوجودنِا . فَتَوَقَّفَ فـى نُقطةٍ و هو یَرْقُبُ الْقَمر بإعجابٍ فأخْرَجْتُ سِلاحى ولكن ماقَبِلتْ یدى

آهو متوجه وجود ما نشد . پس در حالی كه با شگفتـﯽ به ماه دقت مـﯽ كرد ، در نقطه ای ایستاد . سلاحم را برداشتم ...  اما ... دستم قبول نكرد كیف تَقتُلُ ظَبْیاً یَعْشِقُ الْجَمالَ كما تَعْشِقُه أنتَ ؟!-چگونه آهویـﯽ را مـﯽ كشـﯽ كه مانند تو عاشق زیبایی است؟

لقد تَرَكَ مأمَنَهُ بین الأشْجارِ لِمُشاهدةِ الْقمرِ و مناجاتهِ ...!

او براﻯ مشاهده ﻯ ماه و مناجات با او ، پناهگاهش را در بین درختان ترك كرده

وَضَعتُ السِّلاحَ علـی الأرضِ و قُلْتُ لِرفیقى:لا... لا أقتلُ هذا الظَّبْىَ.ما هو رأیُكَ ؟!

فأجابَ : أحسنتَ . اَلْحقُّ معكَ .إنَّه حَیَوانٌ "شاعرٌ" یَعْشِقُ الْجَمالَ !

اسلحه را روﻯ زمین گذاشتم و به همراهم گفتم : نه ... این آهو را نمـﯽ كشم ... نظرت چیست؟!

پاسخ داد : آفرین ... حق با توست ... حقیقتا او حیوان با احساسـﯽ است كه زیبایـﯽ را دو ست دارد