قواعد عربی اول درس نهم

جمله دو نوع است : جمله اسمیه ، جمله فعلیه 
جمله فعلیه : جمله ای است كه با فعل شروع می شود ودارای دو رکن فعل وفاعل وگاهی نیز مفعول است.
1: فعل                        2: فاعل                                3-(گاهی مفعول)
فعل : به انجام دادن كاری یا داشتن حالتی در زمان معین دلالت می كند فاعل همان انجام دهنده كار است.
فاعل : فاعل که  همان انجام دهنده كار است در عربی حتماً باید بعد از فعل بیاید و اگر قبل از فعلی بیاید دیگر فاعل نامیده نمی شود و نام دیگری  دارد كه فاعل همیشه رفع می گیرد و به عبارت دیگر فاعل همیشه دو نوع است و علامت رفع غالباً (-ـــُــــــٌــ) است.
فعل از جهت ( مذكر و مؤنث) با فاعل خود مطابقت می كند.
هر گاه فعل در آغاز جمله بیایدف به آن جمله ی فعلیه می گوئیم.
در صیغه های غایب هر گاه فاعل به صورت اسم ظاهر بیاید، فعل به صورت مفرد می آید هرچند که فاعل آن مثنی یاجمع باشد مانند مثال های زیر.

1-کَتَبَ التلمیذُ الدرسَ                            4-کَتَبَت التلمیذة الدرسَ

2- کَتَبَ التلمیذُان  الدرسَ                      5-کَتَبَت التلمیذ تان الدرسَ

3- کَتَبَ التلامیذُ الدرسَ                        6-کَتَبَت التلمیذات الدرسَ  
هر گاه فاعل به صورت اسم ظاهر نیامده باشد، فعل همراه ضمیری می آید كه همان ضمیر فاعل است
در صیغه های مخاطب و متكلم همانند همه زبانها – فاعل به صورت ضمیر می آید. 
مانند : اكتُبُ (انا) – تَكْتبون َ ( و) تكتبین (ی )
به فعل هایی كه معنای آنها با فاعل كامل می شود، فعل لازم می گوئیم که مفعول احتیاج ندارند.
به فعل هایی كه علاوه بر فاعل ، به مفعول نیز نیاز داشته باشد فعل  متعدی می گوییم.
مفعول از دو راه تشخیص می دهیم؟
1. تشخیص از راه معنا
2. تشخیص از راه علامت
قدم نخست برای تشخیص مفعول به همچون سایر نقش ما ، مهم معنای عبارت است. در زبان عربی مفعول به نیز دارای علامتی است كه به وسیله آن می توان مطمئن شد كه تشخیص ما صحیح بوده و كلمه مورد نظر مفعول به است.
علامت اختصاصی مفعول به معمولاً فتحه ( --ـــَــًــ) است یعنی مفعول به پیوسته منصوب می باشد.مفعول به معمولاً بعد از فاعل می آید.
ضمیر منفصل منصوب ( ایّاك و ...) ونیز ضمایز متصل به هر سه قسم كلمه‌، با فعل بیایندف غالباً مفعول به هستند  

جار و مجرور :

به حروفی از قبیل مِنْ (از) فی (در) الی (به سوی) لی(برای ) علی (بر روی) بِ (با) كَ (مانند) عن (از) حروف جر ، به اسم پس از آنها مجرور و به هر دو جار و مجرور می گوئیم.
حروف جز تنها قبل از اسم می آیند.

قواعد عربی اول درس نهم

جمله دو نوع است : جمله اسمیه ، جمله فعلیه 
جمله فعلیه : جمله ای است كه با فعل شروع می شود ودارای دو رکن فعل وفاعل وگاهی نیز مفعول است.
1: فعل                        2: فاعل                                3-(گاهی مفعول)
فعل : به انجام دادن كاری یا داشتن حالتی در زمان معین دلالت می كند فاعل همان انجام دهنده كار است.
فاعل : فاعل که  همان انجام دهنده كار است در عربی حتماً باید بعد از فعل بیاید و اگر قبل از فعلی بیاید دیگر فاعل نامیده نمی شود و نام دیگری  دارد كه فاعل همیشه رفع می گیرد و به عبارت دیگر فاعل همیشه دو نوع است و علامت رفع غالباً (-ـــُــــــٌــ) است.
فعل از جهت ( مذكر و مؤنث) با فاعل خود مطابقت می كند.
هر گاه فعل در آغاز جمله بیایدف به آن جمله ی فعلیه می گوئیم.
در صیغه های غایب هر گاه فاعل به صورت اسم ظاهر بیاید، فعل به صورت مفرد می آید هرچند که فاعل آن مثنی یاجمع باشد مانند مثال های زیر.

1-کَتَبَ التلمیذُ الدرسَ                            4-کَتَبَت التلمیذة الدرسَ

2- کَتَبَ التلمیذُان  الدرسَ                      5-کَتَبَت التلمیذ تان الدرسَ

3- کَتَبَ التلامیذُ الدرسَ                        6-کَتَبَت التلمیذات الدرسَ  
هر گاه فاعل به صورت اسم ظاهر نیامده باشد، فعل همراه ضمیری می آید كه همان ضمیر فاعل است
در صیغه های مخاطب و متكلم همانند همه زبانها – فاعل به صورت ضمیر می آید. 
مانند : اكتُبُ (انا) – تَكْتبون َ ( و) تكتبین (ی )
به فعل هایی كه معنای آنها با فاعل كامل می شود، فعل لازم می گوئیم که مفعول احتیاج ندارند.
به فعل هایی كه علاوه بر فاعل ، به مفعول نیز نیاز داشته باشد فعل  متعدی می گوییم.
مفعول از دو راه تشخیص می دهیم؟
1. تشخیص از راه معنا
2. تشخیص از راه علامت
قدم نخست برای تشخیص مفعول به همچون سایر نقش ما ، مهم معنای عبارت است. در زبان عربی مفعول به نیز دارای علامتی است كه به وسیله آن می توان مطمئن شد كه تشخیص ما صحیح بوده و كلمه مورد نظر مفعول به است.
علامت اختصاصی مفعول به معمولاً فتحه ( --ـــَــًــ) است یعنی مفعول به پیوسته منصوب می باشد.مفعول به معمولاً بعد از فاعل می آید.
ضمیر منفصل منصوب ( ایّاك و ...) ونیز ضمایز متصل به هر سه قسم كلمه‌، با فعل بیایندف غالباً مفعول به هستند  

جار و مجرور :

به حروفی از قبیل مِنْ (از) فی (در) الی (به سوی) لی(برای ) علی (بر روی) بِ (با) كَ (مانند) عن (از) حروف جر ، به اسم پس از آنها مجرور و به هر دو جار و مجرور می گوئیم.
حروف جز تنها قبل از اسم می آیند.