- احد : خدای یكتا ،

- لا هبل : نه هبل

اِضْرِبْها بِشدَّةٍ!- او را به شدّت بزن!

ـ فی لیله: در شبی

ـ اَلأوضاعُ خَطِرَةٌ... الْمُسْلِمونَ فـﻰ عذابٍ.اوضاع خطرناك است ... مسلمانان در عذابند .

ـ قَتَلَ الْكُفّارُ سُمَیَّةَ بَعْدَ التَّعذیبِ.كافران سمیّه را بعد از شكنجه كردن كشتند .

_ و زَوجَها یاسِراً كذلك.و همسرش یاسر را نیز همچنین .

ـ و بِلالٌ تحتَ أشدِّ تَعذیبٍ. ...و عمّارٌ...- وبلال زیر شدیدترین شكنجه است. ... وعمّار ...

ـ نَحْنُ بِحاجةٍ إلی مَكانٍ أمْنٍ لِنَشْرِ الإسْلامِ.- ما به جای امنی برای نشر اسلام نیازمندیم.

ـ یا رسولَ اللهِ! اِبْحَثْ عَنْ طَریقٍ لِحَلِّ هذه الْمُشكلةِ.

- ای رسول خدا! دنبال راهی برای حلّ این مشكل بگرد.

ـ رَبَّنا إنَّنا فقراءُ لِما تُنزِلُ إلَینا مِنْ خَیرٍ.

- پروردگارا ، ما به آنچه از خیر بر ما نازل می كنی نیازمندیم.

ـ فأمَرَ اللهُ الْمُسلمینَ و الْمسلماتِ بالْهجرة.

- پس خداوند به مردان و زنان مسلمان دستور داد هجرت كنند .

﴿إنَّ أرْضـﻰ واسِعةٌ, فإیّاﻯَ فاعْبُدونِ﴾

- همانا زمین من وسیع است پس تنها مرا بپرستید.

ـ فـﻰ الْحبشةِ حاكمٌ عادلٌ و مُوَحِّدٌ.

رُوْساءُ قریشٍ: أنتم صامِتونَ!... هذا عجیبُ!!

- در حبشه حكمران دادگر و یكتا پرستی وجود دارد .

رﺋیسان قریش: شما ساكتید! ... این شگفت است!

ـ اَلّذینَ هاجَروا إلی الْحبشةِ سَوفَ یَخْلُقونَ لَنا الْمشكلاتِ.

- كسانی كه به حبشه مهاجرت كرده اند برایمان مشكلات خواهند آفرید.

ـ قَسَماً بِاللّاتِ و الْعُزَّی سَنُرْجِعُ مَنْ هاجَرَ و نُعَذِّبُهُ.

- س.گند به لات و عزّی هر كسی را كه مهاجرت كرده است به زودی بر خواهیم گردانید و او را شكنجه می كنیم .

ـ نَبْعَثُ رسولاً مع هدایا إلی حاكمِ الحبَشَةِ و نَطْلُبُ مِنْهُم تسلیمَ الَّذینَ ذَهبوا إلی هُناكَ.

- فرستاده ای را همراه هدیه هایی به سوی حاكم حبشه می فرستیم و از آنان می خواهیم كسانی را كه به آنجا رفته اند به ما تحویل دهند .

ـ طیِّبٌ... اَلتَّطمیعُ مِن عادتِنا.- خوب است ... به طمع انداختن ، عادت ماست.

عندَ حاكمِ الحبَشَةِ:

ـ سیِّدﻯ! عددٌ مِنْ شَبابِنا خَرجوا مِنْ دینِنا.

و ما نَطْلُبُ منكَ هو تَسْلیمُهُمْ إلَینا.

- نزد حاكم حبشه :

- آقای من! عدّه ای از جوانان ما از دینشان خارج شده اند.

و آنچه را از تو می خواهیم این است كه آنان را به ما تحویل دهی.

اَلمهاجرونَ عنْدَ الحاكمِ. مهاجران نزد حاكم هستند.

ـ اَلسَّلام عَلیكُمْ! - سلام بر شما.

ـ أهلاً و مَرْحَباً بكُم. - خوش آمدید.

ـ اُنْظُروا... هؤلاءِ لایَسْجُدونَ لِلْحاكِم... إهانةٌ...

- نگاه كنید ... اینان برای حاكم سجده نمی كنند ... اهانت ...

ـ دینُنا لا یَسْمَحُ لنا بِالسٌّجودِ إلّا لِلّهِ الّذﻯ خَلَقَنا.

ـ ما هو دینُكُم؟

- دین ما به ما اجازه نمی دهد كه جز در برابر خدایی كه ما را آفریده است، سجده كنیم.

- دین شما چیست؟

ـ إنَّ اللهَ بَعَثَ إلینا رسولاً یأمرُنا بالصِّدقِ و أداءِ الأمانةِ و الْوَفاءِ بِالْعَهْدِ وَیَمْنَعُنا عن ارْتكابِ الْمَعاصـﻰ و یأمُرُنا بِإقامةِ الصَّلاةِ و أداءِ الزكاةِ...

- خدا پیامبری را به سوی ما فرستاد كه ما را به راستگویی و ادای امانت و وفای به عهد فرمان می دهد و ما را از ارتكاب گناهان منع می كند و ما را به برپا داشتن نماز و ادای زكات فرمان می دهد.

ـ قَسَماً بِرَبِّـﻰ, هذا دینُ الْمُوَحِّدینَ...

یا رسولَ قُریشٍ! اِرْجِعْ! اَلّذین دَخَلوا بِلادﻯ فَفـﻰ أمنٍ و راحةٍ.

- سوگند به پروردگارم، این دین یكتا پرستان است ...

ای رسول قریش! برگرد! كسانی كه وارد سر زمین من شده اند در امنیّت و آسایش هستند.