اَلدَّرْسُ الْأوّلُ : إلهى... ((خدای من)

﴿رَبِّ ﭐشْرَحْ لـى صَدرى ویَسِّرلـى أمْرى وَ احْلُلْ عُقْدَ‎ةً مِن لِسانـى یَفْقَهوا قَولـى﴾

« پروردگارا ، قلبم را گشاده گردان ( به من شرح صدر عطا فرما ) و كارم را آسان نما

و گره از زبانم بگشای تا سخنم را بفهمند .»

اَللّهُمَّ أخْرِجْنـى مِن ظُلُماتِ الْوهْمِ و أكْرِمنـى بِنورِ الْفَهْمِ.

خدایا مرا از تاریكـﯽ هاﻯ توهمات خارج کن و با نور آگاهـﯽ گرامـﯽ بدار .

اَللّهُمَّ فَرِّحْ قلبـﻰ . خدایا ، قلبم را شاد كن .

اَللّهُمَّ انْهَجْ لـى إلـی مَحَبَّتِكَ سَبیلاً سَهْلَةً.

خدایا ، راه آسانی بسوﻯ محبتت به من نشان بده .

إلَهى لا تَجْعَلْ لِلشَّیطانِ عَلـى عقلـى سبیلاً . خدایا ، براﻯ شیطان در عقل من راهـﯽ قرار مده ،

ولا لِلْباطِلِ عَلـی عَملـى دَلیلاً . و بر عملم براﻯ باطل ، راهی قرارمده.

اَللّهُمَّ ألْهِمْنا طاعَتَكَ و جَنِّبْنا مَعْصِیَتَكَ بِرَحْمتك یا أرْحَمَ الرّاحِمیَن