((مَشاهِدُ مِنَ الحیاةِ البَسیطة)) (( صحنه هایی از زندگی ساده))

سوقُ الْبزّازینَ: بازار پارچه فروشان

ذهب الإمامُ علـﻰّ «علیه السَّلامُ» مع خادِمِهِ الشّابِّ إلَی السُّوقِ. امام علی «سلام بر او باد» همراه خدمتگزار جوانش به سوی بازار رفت .

ألْبِسَةٌ... ألْبِسَةٌ...! مِنْ أحْسَنِ الأنواعِ...!:لباسها ... لباسها ... از بهترین انواع ...

هل عندَكَ قَمیصٌ لـﻰ و قَمیصٌ لِخادمـﻰ؟ آیا پیراهنی برای خودم و پیراهنی برای خدمتگزارم داری؟

نَعَمْ... نعم... یا أمیرَالْمؤمنینَ! تَفَضَّلْ. أنَا فـﻰ خِدْمتِكَ...

لَمَّا عَلِمَ أمیرُ المؤمنینَ بأنَّ البائعَ قَدْعَرَفَهُ, تَرَكَ الْمكانَ وَ ذَهَبَ إلی دُكّانٍ آخَرَ.

بله ... بله ... ای امیر مـﺆمنان . بفرما . من در خدمت تو هستم ...

وقتی امیر مـﺆمنان دانست كه فروشنده او را شناخته است ،آنجا را ترك كرد وبه دكّان دیگری رفت .

أطْلُبُ ثَوباً لـﻰ و ثَوباً لِخادمـﻰ. جامه ای برا ی خودم و جامه ای برای خدمتگزارم می خواهم.

تَفَضَّلْ... تَفَضَّلْ... أنا فـﻰ خدمتِكَ. بفرما ... بفرما ... من در خدمت تو هستم؟

اِنْتَخَبَ الإمامُ قمیصاً بِثَلاثةِ دَراهِمَ و قمیصاً أرْخَصَ.

امام پیراهنی به سه درهم و پیراهنی ارزان تر انتخاب كرد .

ـ هذا لَكَ! والأرْخَصُ لـﻰ. این از آنِ تو و ارزان تر از آنِ من .

ـ لا... لا... أنْتَ أولَی به... أنتَ أمیرُ المؤمنینَ...! نه ... نه ... تو به آن سزاوارتری ... تو امیر مـﺆمنانی ... !

ـ لا... أنتَ شابٌّ ولكَ رَغَباتُ الشَّبابِ.نه ... تو جوان هستی و تمایلات جوانان را داری .

بعدَ مُدَّةٍ حَضَرَ الإمامُ «علیه السَّلامُ» لإقامَةِ صلاةِ الْجُمُعةِ.

پس از مدّتی امام «درود بر او» برای بر پا كردن نماز جمعه حاضر شد.

فـﻰ أثْناءِ الْخطبةِ: در هنگام خطبه

ـ یا والِدﻯ! اُنْظُرْ...! اُنْظُرْ...! أمیرُالمؤمنینَ یَشْعُرُ بِالْحَرِّ الشَّدیدِ, هو یَترَوَّحُ بِكُمِّهِ!

ای پدرم! نگاه ... نگاه كن ... ! امیر مـﺆمنان احساس گرمای شدید می كند او خودش را با آستینش باد می زند.

ـ لا... لا... یا وَلَدﻯ! هو لا یَتَرَوَّحُ... بَلْ یُجَفِّفُ قمیصَهُ. هو غَسَلَهُ قبلَ حُضورِهِ لِلصَّلاةِ.

ـ عجیبٌ...! عجیبٌ...! ألَیْسَ لَهُ قمیصٌ آخَرُ؟!ـ لا تَعْجَبْ! سأذْكُرُ لكَ قِصَّةً بعدَ الْمغربِ.

نه ... نه ... ای پسرم! او خودش را باد نمی زند ... بلكه پیراهنش را خشك می كند. او آن را قبل از حضورش برای نماز شسته است.

عجیب است ... ! عجیب است ... ! آیا پیراهن دیگری ندارد؟!

تعجّب نكن! داستانی را بعد از مغرب برایت توضیح خواهم داد.

بَعْدَ صَلاةِ الْمَغربِ صَوَّرَ الوالدُ المشهدَ التَّالـﻰَ لَهُ.

پس از نماز مغرب، پدر صحنه ی پیش آمده را برایش ترسیم كرد .

فـﻰ یَوْمٍ مِن الْأیّامِ: ((در روزی از روزها))

أحَدُ الصَّحابةِ: رسولُ اللّهِ حَزینٌ... هو... ماذا نَعْمَلُ؟

سلمان : أنا أعْرِفُ ماذا أعْمَلُ؟! هو یَفْرَحُ بِزیارةِ بِنْتِهِ فاطمةَ.

فَذَهَبَ سلمانُ إلی بیتِ فاطمةَ(س) و أخْبَرَها.

یكی از یاران : رسول خدا غمگین است ... او ... چه كنیم؟

سلمان: من می دانم چه كنم ؟! او از دیدار دخترش فاطمه شاد می شود. پس سلمان به خانه فاطمه (س) رفت و به او خبر داد.

فـﻰ الطَّریقِ: در راه :

لَمّاشاهَدَ سلمانُ ألْبِسَةَ فاطمةَ (س),بَدَأ بالْبُكاءِ...

وقتی سلمان لباسهای فاطمه (س) را دید; شروع به گریه كرد ...

واحُزْناه! إنَّ بَناتِ قیصرَ و كِسْرَی لَفـﻰ السُّنْدُسِ والْحریرِ و لباسُ ابْنةِ محمّدٍ هكذا!!

چه اندوهی! دختران سزار وخسرو در پارچه های ابریشم و حریرند و لباس دختر محمّد این چنین است.

بعد دقائقَ ، عند النّبـﻰِّ (ص) بعد از چند دقیقه نزد پیامبر(ص)

فاطمةُ (س): یا رسولَ الله! إنَّ سلمانَ تَعجَّبَ مِن ألْبِسَتـﻰ...

فاطمه(س): ای رسول خدا سلمان از لباسهایم تعجّب كرد ...

رسولُ اللهِ (ص) : یا سلمانُ! إنَّ ابْنَتـﻰ لَفـﻰ «الْخَیْلِ السَّوابِق».

رسول خدا(ص):ای سلمان! به راستی كه دخترم در«گروه پیشتازان» است .